जर तू उदास
भेदून तू हास
आभाळाची कमान
उंचावूनी मान ||१||
अंधाऱ्या कोनाड्यात
सैतानाची जात
बसते आहे हसून
दात असे विचकावून ||२||
दातांच्या फटीतून
अंधाऱ्या गुहेतून
फिरते शोध नजर
करीत पोकळ सफर ||३||
ह्या गुहेचा अंत
हे विश्व अनंत
सफर आपली गडे
पोकळीतून पोकळीकडे ||४||
जर तू उदास
भेदून तू हास
आभाळाची मान
उंचावूनी कमान ||५||
मार्च १९९८...
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा